Astore Ponytraining
Ons team: de pony's en ik
Edith Eri Louw


Net als zovelen ben ook ik al mijn hele leven bezig met paarden. Van huis uit kreeg ik het niet mee: ik was en ben de enige 'paardengek' in de familie. Ik moest dus zelf mijn weg vinden, via manegelessen en paardenvakanties. Al snel merkte ik dat ik me aangetrokken voelde tot de 'moeilijke' pony's en juist met die dieren goed kon opschieten.

Ik ging psychologie studeren en bleef als hobby paardrijden. Pas nadat ik afgestudeerd was, kwam mijn grootste wens uit; een eigen paard. Het werd een oudere Fjord, die ik Ciara noemde, en van haar heb ik de basis geleerd van mijn omgang met paarden. Voor mij was presteren op wedstrijden, dressuur en springen niet belangrijk. Ik wilde vooral buitenrijden en een hechte vriendschap opbouwen met Ciara. 

Zo kwam ik in de jaren negentig in aanraking met Natural Horsemanship, waar ik veel vond van wat ik zocht. Eerlijkheid, geweldloosheid, het paard als partner. Intussen had ik mijn beroep gemaakt van het schrijven: ik werkte voor verschillende paardenbladen en publiceerde boeken, zowel over paarden als romans. Ook werd ik lid van de NVVR en werd hoofdredacteur van de VrijRuiter. Op die manier deed ik enorm veel kennis op en kreeg de mogelijkheid op allerlei paardenbedrijven en bij trainers achter de schermen te kijken. Zoveel mensen, zoveel manieren om met paarden om te gaan. Ik leerde veel methodes kennen, volgde cursussen en workshops, en gebruikte wat bij mij paste. 

Ook mijn werk met paarden en pony's zelf ging door. Ik kocht een tweede pony, die ik Raven noemde, en trainde nu en dan  pony's voor anderen. Ik hechtte me niet aan één stroming of leraar, maar vond bij veel grote en kleinere namen uit de paardenwereld waardevolle puzzelstukjes.

De puzzel is nog lang niet compleet, de ontwikkelingen gaan voort. Hoewel ik gaandeweg mijn eigen manier heb gevonden, stel ik me steeds weer open voor nieuwe invalshoeken, andere ervaringen en gezichtspunten. Het doel is altijd een nog betere samenwerking met paarden. Maar de weg ernaar toe is veel belangrijker. 

Met die instelling help ik anderen. Pony's, paarden en hun mensen. ik kan je helpen een probleem op te lossen of een (nog) fijnere manier te vinden om samen te werken met je paard. Maar jij en je paard of pony zijn uniek. Jullie zullen samen je eigen manier vinden, je eigen puzzelstukjes aan elkaar leggen. 

Ik help je graag verder op weg. 

scrol verder naar onderen als je meer wilt weten over de rest van ons team: de pony's. 

Mijn Connemara pony's
Laughing Mary -Ann, AKA Raven

Raven is mijn oudste pony. Ze is geboren in 1991 en ik kocht haar in 1997, als zesjarige dus. In het begin waren we geen al te best team. Ik had te weinig ervaring om zo'n jonge en soms angstige pony te begeleiden en zij begreep weinig van mijn ideeën over meedenken en lol maken. Logisch: ze was heel anders opgevoed... Maar in de loop der jaren werden we steeds hechter en verkenden we zo'n beetje alle takken van paardensport samen; we reden western en sprongen, we maakten lange buitenritten en waagden ons aan klassieke dressuur, endurance en later TREC. In 2004 kreeg ze een merrieveulen, dat ik Flynn noemde. Over haar lees je verderop meer. 

Raven is een wereldpony. Ze is het type paard dat altijd wil werken, maar goed kan aangeven als ze het genoeg vindt. Ze is heel zachtaardig en verwacht hetzelfde van anderen. Kleine kinderen kunnen met haar rijden, mits ze in alle rust aangeven wat ze willen. Maar net zo makkelijk neemt ze een ervaren ruiter mee op een flinke buitenrit of in een springparcours. 

In haar jonge jaren was ze vaak angstig. En haar idee over gevaar was simpel: zo hard mogelijk weg, de andere kant op. Ze werd dus reuze behendig in honderdtachtig graden draaien in volle galop en even hard terug naar huis. Nadat ik zo verschillende keren van haar rug werd geprojecteerd, leerde ik meegaan en en passant kreeg ik een erg stevige en meegaande zit, iets waar ik nog elke dag plezier van heb. Tegenwoordig speelt angst geen grote rol meer. Ze is ouder en wijzer geworden en is een stabiele factor op onze tochten. 

Astore Laughing Flynn



Flynn is de dochter van Raven en Easter van de Leliaard. Ze werd geboren in 2004. Natuurlijk heb je allerlei verwachtingen als je zelf een veulen fokt. Mijn droom was een een lieve, stevige pony, met het werkwillige, fijne karakter van Raven en het stoere, bomvaste van haar vader.  Easter was nog erg jong toen hij Raven dekte, en is uitgegroeid tot meervoudig kampioen bij de Connemara's en inmiddels Z-dressuur, M-springen en L-samengesteld. Dat is leuk meegenomen als je een hengst vooral uitzoekt op karakter en zijn rastypische pony-uitstraling. 

Natuurlijk was de geboorte van Flynn een geweldige ervaring. Ik was te laat voor de geboorte zelf; ze was drie weken na de uitgerekende datum en toen het eindelijk zover was, zat ik thuis in Amsterdam. Ik ben nog nooit zo snel naar het station gefietst als die avond dat ik gebeld werd dat Raven zou gaan bevallen... Flynn stond al op haar magere beentjes toen ik aankwam, een klein, donker, hummeltje, dat onder de buik van haar moeder kon schuilen. Hoewel Raven een heel beschermde moeder bleek, mocht ik er direct bij en kriebelde het nog natte beestje. Vanaf dat moment was ik Flynns menselijke meemoeder. Ik was natuurlijk niet bij haar weg te slaan en zo werd Flynn een pony die ongelofelijk vertrouwd is met mensen. 

Flynn is in alle opzichten geworden wat ik me bij haar had voorgesteld. In het terrein is ze altijd vrolijk en blij om te lopen, maar nergens bang voor, ze heeft geweldig mooie gangen en loopt net zo makkelijk met kinderen als met volwassenen. Helaas liet haar gezondheid te wensen over. Ze heeft heel wat kreupelheden, hoefzweren en ontstekingen moeten doorstaan. Vooral haar hoeven waren een probleem;na lang zoeken bleek ze hoefwand seperatiesyndroom te hebben, een erfelijke afwijking (HWSD) die ervoor zorgt dat de "lijm" tussen de hoefwand en de hoeflederhuid niet goed is. Verderop op deze website kun je er meer over lezen. Daardoor kan onder slechte omstandigheden de hoefwand als het ware loslaten en met grote stukken tegelijk afbrokkelen. Gelukkig gaat het nu, na vele behandelingen van homeopathen en andere specialisten goed met haar. Ze wordt elke drie weken bekapt door Annette Nielsen, waar we haar zeer dankbaar voor zijn: zij houdt Flynn letterlijk op de been! 

Door haar gezondheid heeft het lang geduurd voor ze echt goed aan het werk kon en ze blijft een beetje de 'baby' van de groep. Zelf vindt ze dat overigens helemaal niet. Ze werpt zich vaak op als beschermer van haar sub-kudde en dan vooral van haar hartsvriendin Bibi. Ze heeft veel talent voor de sport en wie weet gaat ze nog eens wat wedstrijden lopen. Voorlopig blijft ze een ideale buitenrij-pony die ook graag een sprongetje maakt en fanatiek haar best doet in de bak. Net als de anderen wordt ze altijd bitloos gereden.  

UPDATE. Met veel pijn moet ik hier toevoegen dat Flynn, na een hevige strijd tegen hoefbevangenheid en HWSD op 15 maart 2016 is overleden. We missen haar verschrikkelijk.

Le Cunamh Bibi van de Leliaard

Bibi is een geval apart. Ik kreeg haar in 2005 in training vanuit Stoeterij de Leliaard, waar ze geboren en getogen was. Deze driejarige merrie was ingereden, maar dat was helemaal mis gegaan. Ze was alle vertrouwen verloren en gedroeg zich als een stampvoetende puber die alles stóm vond. Op haar rug gaan zitten zou een kamikaze-actie zijn geweest. Van deze zelfbewuste dame heb ik enorm veel geleerd. Soms zat ik met mijn  handen in het haar, maar gelukkig gaf Inez, de eigenaresse, ons alle tijd. Pas na een half jaar grondwerk en therapie was ze zover dat we konden gaan rijden. Toen we eenmaal op buitenrit gingen, zette ze de knop om en veranderde in een erg leuke recreatiepony. Dit was het doel van de training en ze kwam dus te koop. Een vrouw uit Brabant leek de ideale partner en nam haar mee. Dat was best even slikken, want ik was erg op haar gesteld geraakt. Juist dat eigenwijze, waarmee ze je alsmaar weer uitdaagde om nog verder te gaan in het zoeken naar samenwerking, was zo fantastisch om mee om te gaan. De vrouw bleek al gauw niet tegen haar opgewassen. De verwachtingen waren te hoog, ze stond te veel op stal en binnen drie weken gaf de vrouw het op. Of we haar maar wilden komen halen. Dat deden we, met het idee dat ze maar weer een poosje bij mij moest staan om haar weer op te knappen (want er valt heel wat te verpesten in zo'n korte tijd...) 

Bibi had haar oogkleppen weer opgezet. Ze was moeilijk te bereiken en wilde met geen mogelijkheid de trailer op. Omdat Inez en ik haar niet op die plek wilden laten, besloten we haar dan maar aan de hand naar een adres in de buurt te brengen en later in de week te kijken of ze wel een vrachtwagen op wilde. Ik keek eens naar de pony en dacht: wat nou wandelen... dus ik sprong op haar rug en ongezadeld reden we 20 kilometer naar een bevriende Connemara-houder. Inez reed mee op de fiets, want zonder iemand voor haar wilde Bibi niet eens meer lopen... Gaandeweg werd het steeds leuker, en toen ik 's avonds een verslag schreef voor de mailgroep van de NVVR, voegde ik voorzichtig toe: als ze nou ook niet op de vrachtwagen wil, kan ik haar misschien naar huis rijden... de meeste mensen verklaarden me voor gek, maar zo niet de NVVR-leden: zij vonden het een fantastisch plan en boden direct hulp aan. De een wilde wel een stuk meerijden, de ander had nog een overnachtingsadres voor ons. En zo gingen we op weg, op onze eigen 'ongelofelijke reis'. Al de eerste dag kwamen we natuurlijk flinke obstakels tegen: we moesten de drie grote rivieren oversteken. Twee maal gingen we op een veerpontje, en over de derde gingen we via de Prins Willem Alexander brug... een hele opgave voor iemand met hoogtevrees... Maar Bibi was geweldig. Ze liep en liep en klaagde niet, ondanks de lange afstanden en de zadeltassen, die ze nog nooit eerder gedragen had. 

Overal werden we gastvrij ontvangen en zo kwamen we uiteindelijk weer thuis. Inez was zo onder de indruk en ontroerd dat ze vroeg of ik Bibi wilde hebben... een mooier cadeau kon ik me niet wensen. Sindsdien is ze van mij en heeft ze de bijnaam Zen-meester verdient. Ze is superslim en zich altijd bewust van wat ze doet of wat mensen met haar doen. Ze doet niks per ongeluk, zoals een vriendin van me dat uitdrukt. Tegenwoordig is ze een superfijn leerpaard voor wie echt op gevoel wil leren rijden. Ze springt graag en goed en samen begeleiden we de kinderritten. En natuurlijk stelt ze me geregeld voor een nieuwe opgave. 

Gipsy Girl of Hazelfield


Gipsy is onze vaste gast. Ze is van een goede vriendin en staat nu al een aantal jaar bij ons. Deze prachtige merrie is de liefste kinderpony die je je voor kunt stellen. Vooral op buitenritten is ze favoriet bij beginnende en angstige ruiters. Ze doet geen stap verkeerd en zal er nooit vandoor gaan. Maar onderschat haar niet. Als we een langere rit gaan maken, komt ze helemaal tot leven en wil dan graag hard. Erg hard. 

Gipsy is geboren in België, een veelbelovende dochter van de bekende stammerrie Sceilig Fia. Als driejarige werd ze merriekampioen op de keuring en kwam na enige omzwervingen als vijfjarige drachtig van haar tweede veulen op de Leliaard stoeterij. Nadat haar veulen was afgespeend, kwam ze in de winter bij mij om ingereden te worden. Een makkelijkere pony heb ik nooit meer gehad; ze vond alles goed en was nergens bang voor. Zo weinig zelfs, dat ik vermoedde dat ze iets mankeerde of ooit al ingereden was. Ze kon na twee maanden terug naar huis. Helaas zat een sportcarriëre er niet in; ze had er gewoon geen zin in om in de bak te lopen en werd dat voorjaar opnieuw gedekt. Als moeder deed ze het uitstekend, maar ze leek zo mat en depressief te worden, dat Inez overwoog om haar bij iemand anders onder te brengen waar ze meer aandacht kon krijgen. Toen ik dat hoorde bood ik onmiddelijk aan dat ze wel bij mij mocht komen: zo'n schat, daar wist ik misschien wel iemand voor. Voor degene die ik op het oog had, bleek een eigen pony toch te veel van het goede. Maar op stal was ze al gauw de lieveling van veel kinderen en volwassenen en zo bleef ze toch bij ons. In 2013 ging ze mee op trektocht en deed dit zo goed, dat ik haar niet meer kwijt wilde.  Ik heb haar toen officieel overgenomen.

Inmiddels heeft ze zich ontpopt tot een prima begeleider van jonge en onervaren pony's. Haar rustige uitstraling en haar begrip van de situatie maken haar tot de ideale pony voor de eerste stappen in de grote buitenwereld. Daarnaast is het ook een superlieve schat die een stapritje met een klein kind prima vindt, maar ook graag de uitdaging van een flinke strandrit aangaat. Alleen dat bakwerk... dat doe je zelf maar, vindt ze. 

UPDATE: Momenteel (2016) wordt Gipsy verzorgd en getraind door Annabel. Ze doen samen aan Academische Rijkunst, waardoor Gip de bak een stuk leuker is gaan vinden. Met Annabels dochter Yentl springt ze graag en ook daar heeft ze veel plezier in.

Ciara

Ciara was mijn eerste eigen paard. Hoewel ze al in 1999 is overleden, blijft ze altijd een speciaal plekje houden. Ik kocht haar als 17-jarige en was nog zo onbenullig dat ik me zelfs niet realiseerde dat dat best al oud was voor een paard. Maar het was het beste eerste paard dat ik had kunnen uitkiezen. Ze had veel meer ervaring dan ik en was niet te beroerd om me alles te leren. Oorspronkelijk stond ze op een afgelegen kraakpand, waar ze een zeer modderige wei had; mogelijk was dat de oorzaak van de artrose die al gauw boven kwam drijven. Daarnaast had ze een traumatisch verleden. Ze had acht jaar alleen gestaan en werd panisch als haar weidegenoten vertrokken. Dan rende ze heen en weer door de kniehoge modder en bleef dat doen tot de anderen terug waren. Dat is altijd zo gebleven. Ik kon prima alleen met haar op pad. Maar vertrekken met een andere pony en dan opsplitsen, dat trok ze niet. In plaats van de superbetrouwbare, lieve pony die ze was kwam dan een paniekerig wezen boven dat desnoods dwars door sloot of struikgewas ging om weer bij de ander te komen. Buiten dat was ze bomvast en van onschatbare waarde bij de opleiding van Raven. 

Een jaar nadat ik haar had gekocht, vertrokken we naar Heiloo, naar de stal waar nog steeds mijn kudde staat. Ze hoefde nooit meer alleen te staan. 

Met Ciara heb ik nooit een moment angst gekend. De laatste vier jaar van haar leven reed ik haar altijd zonder zadel. Vaak vertrokken we lopend, en als ze vond dat het wel kon, bleef ze staan en duwde met haar hoofd tegen me aan, dat was het signaal dat ik wel op haar rug kon gaan zitten. We hadden een afspraakje met elkaar: ik bepaalde waar we heen gingen en zij bepaalde hoe hard. Toen ik in aanraking kwam met bitloos rijden - een revolutie in 1996 - maakte ik een touwhalster voor haar en sindsdien heeft ze geen bit meer in haar mond gehad. Zo reden we door het dorp, langs de weg, door de duinen en over het strand, zonder zadel, op een halstertje, volkomen in harmonie. Zij zorgde voor mij en ik voor haar. Rijden in de bak, daar deden we niet aan, het was ook niets voor haar. Misschien kwam het door de artrose, maar de schaarse pogingen die we deden liepen uit op niets. 

Op een akelige dag haalde ik haar kreupel uit het land. Heel anders kreupel dan de stijve ongemakkelijkheid van haar artrose. Ze bleek een knieband te hebben verstuikt, en ze mocht nauwelijks lopen. Door het stilstaan kwam de artrose hard terug... Zo erg, dat ze op een ochtend in haar box lag en niet meer op wilde staan. De hele dag zaten mijn vriendin en ik bij haar, zwijgend te wachten. De dierenarts kon niets doen en het wilde niet tot me doordringen hoe ernstig dit was. Juist toen de stalhouder voorzichtig begon over inslapen, kwam Ciara trillend op haar benen overeind - en liep doodgemoedereerd de box uit, naar de wei. Een maand nog hield ze het vol, tot ik een telefoontje kreeg dat ze weer niet op wilde staan. Hals over kop vloog ik naar stal, en daar aangekomen bleek ze inmiddels overeind geholpen. Ze stond ergens heel zielig in de gang naast het hooi, zonder een hap te eten. (en dat is vreemd voor een Fjord...) Ik riep haar en kreeg een getergde, wanhopige hinnik als antwoord. Ze hinnikte bijna nooit. Toen wist ik dat ze niet meer verder wilde. Met veel pijnstillers stelde ik het nog een paar dagen uit, maar ze had ondanks de medicijnen zoveel pijn, dat ik niet anders kon dan besluiten haar te laten gaan. Met haar hoofd op mijn schoot sliep ze in. Ze werd 24 jaar. Een paard om nooit te vergeten.