Astore Ponytraining
Ervaringen
Jolanda en Yura

 

Mijn 5 jarige pony Yura was nog onbeleerd toen ik hem kocht. Er was in de afgelopen jaren al wel eens geprobeerd om op hem te rijden, maar hij was erg angstig met opstappen. Ik kwam vrij snel tot de ontdekking dat dit een probleem was dat ik niet zonder hulp kon oplossen. Via internet kwam ik bij Edith terecht en dat leek eigenlijk gelijk de juiste plaats voor mijn pony. Yura is twee maanden bij Edith in training geweest en ook ik heb veel aan haar tips en begeleiding gehad. Al na slechts anderhalve week grondwerk zag ik mijn pony veranderen. Na twee weken kon ik probleemloos opstappen en nog geen week later heb ik mijn eerste buitenritje met hem gestapt. Na twee maanden is Yura door de rust en tijd die Edith in de training heeft gebruikt veranderd in een leergierige pony vol zelfvertrouwen. 

Ik heb zelf ervaren dat het werkt en ik zou de trainingsmethode van Edith van harte aanbevelen!

Jolanda en Yura.

Obstakeltraining

 

In het weekend van 21 t/m 23 september  organiseerde ik  (Ria) een “Connemarapony- en stalgenoten”- weekend in Hengelo Gelderland. In dit weekend heeft  Edith Louw voor alle deelnemers onder andere een schrik/ obstakeltraining gegeven, waarbij zowel mens als paard erg genoten heeft van de training.

Het was voor mij bijzonder om te zien hoe Edith met relatief weinig materialen een parcours wist neer te zetten wat spannend en uitdagend was voor zowel jonge paarden aan de hand, beginnende ruiters/paarden en meer ervaren combinaties. 

Vooraf waren er bij de deelnemers na het zien van het parcours best wat benauwde geluiden. Er waren best wat  deelnemers die zo hun vraagtekens hadden bij het geheel, die er niet helemaal zeker van waren of ook hun paard alle obstakels zou weten te overwinnen.

Een van de oefeningen voor jonge paarden was het aan de hand meelopen over een groot stuk zeil.

Mijn connnemara jaarling Rory Rapunzel (roepnaam Punzel), deed dit zonder problemen.

 

 

Daarnaast waren er andere “enge” obstakels , zoals vlaggetjes, een opengeklapte paraplu,  gestapelde blokken enzovoort. Waarbij wel gezegd moet worden, dat de meningen wat verschilden over wat nu “eng” was: 

 







(“Nee hoor Ria… niets engs te zien hierbinnen…”)

Verder had het parcours ook een aantal speelse elementen. Geloof me, het is écht niet makkelijk om al dravend ( een enkeling deed het zelfs galopperend) een tennisbal van een verhoging af te pakken, om die een eindje verder in een ton te gooien:

 

 

Tijdens dit onderdeel  liep de onderlinge competitiedrang trouwens wel op.  Als je stalgenoot in draf een bal kan pakken om hem netjes in de ton te gooien, dan wil jij dat natuurlijk ook kunnen!! En als jij het in draf kunt… Tja dan is er een 10 jarig meisje die dat op haar pony in galop kan natuurlijk.  Kortom: dit onderdeel heeft misschien wel voor wat deukjes in de  ego’s van de volwassenen gezorgd, maar wát een lol!

Aan het eind van de dag bleek dat bijna alle deelnemende paarden echt alle obstakels, moeilijkheden en hindernissen zonder angst, met vertrouwen en plezier konden nemen.  Wat daarbij het mooie was, is dat zo gaande weg de dag de volgende vraag ging spelen:

Zijn het nu de paarden die meer op hun baasje gaan vertrouwen waardoor ze dit zo braaf doen?? Of is de training zo opgezet dat de eigenaren hun eigen angsten wat opzij zetten? Zijn zij hun paard meer gaan vertrouwen…waardoor het in alle rust kan laten zien waar het werkelijk toe in staat is??