Astore Ponytraining
Ciara

Ciara was mijn eerste eigen paard. Hoewel ze al in 1999 is overleden, blijft ze altijd een speciaal plekje houden. Ik kocht haar als 17-jarige en was nog zo onbenullig dat ik me zelfs niet realiseerde dat dat best al oud was voor een paard. Maar het was het beste eerste paard dat ik had kunnen uitkiezen. Ze had veel meer ervaring dan ik en was niet te beroerd om me alles te leren. Oorspronkelijk stond ze op een afgelegen kraakpand, waar ze een zeer modderige wei had; mogelijk was dat de oorzaak van de artrose die al gauw boven kwam drijven. Daarnaast had ze een traumatisch verleden. Ze had acht jaar alleen gestaan en werd panisch als haar weidegenoten vertrokken. Dan rende ze heen en weer door de kniehoge modder en bleef dat doen tot de anderen terug waren. Dat is altijd zo gebleven. Ik kon prima alleen met haar op pad. Maar vertrekken met een andere pony en dan opsplitsen, dat trok ze niet. In plaats van de superbetrouwbare, lieve pony die ze was kwam dan een paniekerig wezen boven dat desnoods dwars door sloot of struikgewas ging om weer bij de ander te komen. Buiten dat was ze bomvast en van onschatbare waarde bij de opleiding van Raven. 

Een jaar nadat ik haar had gekocht, vertrokken we naar Heiloo, naar de stal waar nog steeds mijn kudde staat. Ze hoefde nooit meer alleen te staan. 

Met Ciara heb ik nooit een moment angst gekend. De laatste vier jaar van haar leven reed ik haar altijd zonder zadel. Vaak vertrokken we lopend, en als ze vond dat het wel kon, bleef ze staan en duwde met haar hoofd tegen me aan, dat was het signaal dat ik wel op haar rug kon gaan zitten. We hadden een afspraakje met elkaar: ik bepaalde waar we heen gingen en zij bepaalde hoe hard. Toen ik in aanraking kwam met bitloos rijden - een revolutie in 1996 - maakte ik een touwhalster voor haar en sindsdien heeft ze geen bit meer in haar mond gehad. Zo reden we door het dorp, langs de weg, door de duinen en over het strand, zonder zadel, op een halstertje, volkomen in harmonie. Zij zorgde voor mij en ik voor haar. Rijden in de bak, daar deden we niet aan, het was ook niets voor haar. Misschien kwam het door de artrose, maar de schaarse pogingen die we deden liepen uit op niets. 

Op een akelige dag haalde ik haar kreupel uit het land. Heel anders kreupel dan de stijve ongemakkelijkheid van haar artrose. Ze bleek een knieband te hebben verstuikt, en ze mocht nauwelijks lopen. Door het stilstaan kwam de artrose hard terug... Zo erg, dat ze op een ochtend in haar box lag en niet meer op wilde staan. De hele dag zaten mijn vriendin en ik bij haar, zwijgend te wachten. De dierenarts kon niets doen en het wilde niet tot me doordringen hoe ernstig dit was. Juist toen de stalhouder voorzichtig begon over inslapen, kwam Ciara trillend op haar benen overeind - en liep doodgemoedereerd de box uit, naar de wei. Een maand nog hield ze het vol, tot ik een telefoontje kreeg dat ze weer niet op wilde staan. Hals over kop vloog ik naar stal, en daar aangekomen bleek ze inmiddels overeind geholpen. Ze stond ergens heel zielig in de gang naast het hooi, zonder een hap te eten. (en dat is vreemd voor een Fjord...) Ik riep haar en kreeg een getergde, wanhopige hinnik als antwoord. Ze hinnikte bijna nooit. Toen wist ik dat ze niet meer verder wilde. Met veel pijnstillers stelde ik het nog een paar dagen uit, maar ze had ondanks de medicijnen zoveel pijn, dat ik niet anders kon dan besluiten haar te laten gaan. Met haar hoofd op mijn schoot sliep ze in. Ze werd 24 jaar. Een paard om nooit te vergeten.