Astore Ponytraining
Le Cunamh Bibi van de Leliaard

Bibi is een geval apart. Ik kreeg haar in 2005 in training vanuit Stoeterij de Leliaard, waar ze geboren en getogen was. Deze driejarige merrie was ingereden, maar dat was helemaal mis gegaan. Ze was alle vertrouwen verloren en gedroeg zich als een stampvoetende puber die alles stóm vond. Op haar rug gaan zitten zou een kamikaze-actie zijn geweest. Van deze zelfbewuste dame heb ik enorm veel geleerd. Soms zat ik met mijn  handen in het haar, maar gelukkig gaf Inez, de eigenaresse, ons alle tijd. Pas na een half jaar grondwerk en therapie was ze zover dat we konden gaan rijden. Toen we eenmaal op buitenrit gingen, zette ze de knop om en veranderde in een erg leuke recreatiepony. Dit was het doel van de training en ze kwam dus te koop. Een vrouw uit Brabant leek de ideale partner en nam haar mee. Dat was best even slikken, want ik was erg op haar gesteld geraakt. Juist dat eigenwijze, waarmee ze je alsmaar weer uitdaagde om nog verder te gaan in het zoeken naar samenwerking, was zo fantastisch om mee om te gaan. De vrouw bleek al gauw niet tegen haar opgewassen. De verwachtingen waren te hoog, ze stond te veel op stal en binnen drie weken gaf de vrouw het op. Of we haar maar wilden komen halen. Dat deden we, met het idee dat ze maar weer een poosje bij mij moest staan om haar weer op te knappen (want er valt heel wat te verpesten in zo'n korte tijd...) 

Bibi had haar oogkleppen weer opgezet. Ze was moeilijk te bereiken en wilde met geen mogelijkheid de trailer op. Omdat Inez en ik haar niet op die plek wilden laten, besloten we haar dan maar aan de hand naar een adres in de buurt te brengen en later in de week te kijken of ze wel een vrachtwagen op wilde. Ik keek eens naar de pony en dacht: wat nou wandelen... dus ik sprong op haar rug en ongezadeld reden we 20 kilometer naar een bevriende Connemara-houder. Inez reed mee op de fiets, want zonder iemand voor haar wilde Bibi niet eens meer lopen... Gaandeweg werd het steeds leuker, en toen ik 's avonds een verslag schreef voor de mailgroep van de NVVR, voegde ik voorzichtig toe: als ze nou ook niet op de vrachtwagen wil, kan ik haar misschien naar huis rijden... de meeste mensen verklaarden me voor gek, maar zo niet de NVVR-leden: zij vonden het een fantastisch plan en boden direct hulp aan. De een wilde wel een stuk meerijden, de ander had nog een overnachtingsadres voor ons. En zo gingen we op weg, op onze eigen 'ongelofelijke reis'. Al de eerste dag kwamen we natuurlijk flinke obstakels tegen: we moesten de drie grote rivieren oversteken. Twee maal gingen we op een veerpontje, en over de derde gingen we via de Prins Willem Alexander brug... een hele opgave voor iemand met hoogtevrees... Maar Bibi was geweldig. Ze liep en liep en klaagde niet, ondanks de lange afstanden en de zadeltassen, die ze nog nooit eerder gedragen had. 

Overal werden we gastvrij ontvangen en zo kwamen we uiteindelijk weer thuis. Inez was zo onder de indruk en ontroerd dat ze vroeg of ik Bibi wilde hebben... een mooier cadeau kon ik me niet wensen. Sindsdien is ze van mij en heeft ze de bijnaam Zen-meester verdient. Ze is superslim en zich altijd bewust van wat ze doet of wat mensen met haar doen. Ze doet niks per ongeluk, zoals een vriendin van me dat uitdrukt. Tegenwoordig is ze een superfijn leerpaard voor wie echt op gevoel wil leren rijden. Ze springt graag en goed en samen begeleiden we de kinderritten. En natuurlijk stelt ze me geregeld voor een nieuwe opgave.